من از اين‌همه انار دلم مي‌گيرد
از اين‌همه هندوانه و لبخند
چيزي شبيه شرم درقلبم پر‌وخالي مي‌شود و هجوم ياد تو لحظه‌اي آرامم نمي‌گذارد.

واي از روزي كه تو بيايي-مثل همان روز خوب بهار كه آمده‌بودي و هي دلم بين بي‌قراري و احترام برايت پرپرمي‌زد.
با‌خود مي‌گويم شبي كه‌بيايي- مثل همان شبي كه اجازه گرفتم تابه پاس آن همه نه گفتن ببوسمت- چه خواهم گفت؟ اگر توبپرسي:" چرا؟"
من از اين‌همه انار دلم مي‌گيرد
شرم مي‌كنم ،مي‌ترسم روزي بيايي ، با سوالي در چشمانت ...
هنوز يادم نرفته‌است كه ‌دلهامان با هر سطر نوشته‌هات غنج مي‌زد ، لبريز مي‌شديم از حس نمي‌دانم چه‌اي كه دوستش داشتيم و از جسارتت غبطه‌مي‌خورديم.
هنوزم يادم هست ...
نه ، دروغ مي‌گويم
از ياد برده‌ام ، اگر يادم بود ، فرياد مي‌زدم :"آي سبدهاتان پرخواب ، سيب آوردم، سيب"
اي كاش كسي شعري مي‌سرود كوتاه براي آزادي ...كوتاه
وقتي مي‌توان براي رنگ عباها و قباها شعر‌گفت و ترانه ساخت
آزادي كه جاي خود خواهد داشت.
اي‌كاش كسي پيدا مي‌شد تا از غمي شعر بسازد كه حالا سالهاست در قلب‌هامان خانه كرده‌است.
همان غصه شريف ، كه به آن خو كرده‌ايم.
از اين‌همه انار دلم مي‌گيرد
از اين‌همه هندوانه و لبخند
من شرم مي‌كنم، از خودم ، از ياد‌آوري ديشب يلداي تو در سرماي نمور آن نمي‌دانم كجاي بي‌روزن
من شرم‌مي‌كنم، از خودم، از اينكه هنوز برسفره يلداي هميشگي خانه‌ات جايت خالي‌است.
از انارمي‌گوييم وازلبخند
همه‌آمده‌اند تا شبي را با مردي با عباي شكلاتي سر كنند.
چه‌شبي است؛ آراسته وهنرمندانه، چل‌چراغي‌ها سنگ تمام گذاشته‌اند ، مثل هميشه‌ غافلگيرت مي‌كنند
شب مرد عبا‌شكلاتي پر است از انار و هندوانه و لبخند...
پر است از حس غريب گناه‌كاري نسلي كه روزي فرياد زده‌است، اما امروز شرم دارد از آن فرياد و مي‌خواهد مثل پيرترها عاقل باشد و من‌چقدراز اين حس متنفرم.
و من از ابتدا تا انتهاي شب شكلاتي به اين مي‌انديشم كه كاش فقط يك شكلات برسرسفره يلداي تنهايت باشد تا كامت شيرين شود.