^{_{مرا ديوانه مي خواهي ، زخود بيگانه مي خواهي
مرا دلباخته چون مجنون ، زمن افسانه مي خواهي
شدم بيگانه با هستي ، زخود بي خودتر از مستي
نگاهم کن ، نگاهم کن ، شدم هر آنچه مي خواستي
 
سلام اي کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست
سلام بر روي ماه تو ، عزيز دل سلام از ماست
بکُش دل را ، شهامت کن ، مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نماي خلق ، مرا تو درس عبرت کن}}

^{_{بکن حرف مرا باور ، نيابي از من عاشق تر
نمي ترسم من از اقرار ، گذشت آب از سرم ديگر
سلام اي کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست
سلام بر روي ماه تو ، عزيزدل سلام از ماست}} 

کردستان، این پاره تن ایران، این روزها روزگار سختی را می گذراند. کمتر روزی است که بی شنیدن خبری تلخ از این دیار سپری شود که سخت ترین آنها خبر مرگ مشکوک دانشجوی مظلوم کرد ابراهیم لطف الهی بود که در بازداشتگاه وزارت اطلاعات چشم از دنیا فرو بست و بدون اطلاع خانواده به خاک سپرده شد تا بیش از پیش شائبه مرگ وی بر اثر ضرب و شتم شکنجه تقویت شود.

در کنار این برخورد غیر انسانی همچنان شاهد تداوم بازداشت دانشجویانی هستیم که به نمایندگی از دانشجویان کرد دانشگاههای تهران در تجمع با شکوه «دانشگاه آخرین سنگر آزادی» سخن گفتند و چیزی جز حقوق طبیعی و انسانی خود را مطالبه نکردند. فرشاد دوستی پور، محمد صالح ایومن، جواد علیزاده و سهراب کریمی در حالی نزدیک به پنجاه روز در بازداشت نیروهای امنیتی به سر می برند که بارها در سخنان خود بر تعهد به تمامیت ارضی ایران تاکید نمودند و ایران را برای همه ایرانیان دانستند. همچنین آقایان صباح نصری، هدایت غزالی و یاسرگلی و دو دختر دانشجو از فعالان کمپین یک میلیون امضا به نام های روناک صفارزاده و هانا عبدی مدت هاست که در زندان به سر می برند و بیم آن می رود که  همگی این بازداشت شدگان به سرنوشتی مانند ابراهیم لطف اللهی  دچار شوند.

دفتر تحکیم وحدت ضمن حمایت از خواسته های به حق همه اقوام ایرانی و تاکید بر شیوه های  مسالمت آمیز توجه به نکات زیر را ضروری می داند:

 ۱- ما معتقدیم که پیگیری سیاست همانندسازی فرهنگی در ایران غیر قابل تحقق است و باید با پذیرفتن تنوع قومی به بازسازی هویت ملی- ایرانی بر اساس ویژگیهای همه مردم این سرزمین پرداخت چرا که ایران متعلق به همه ایرانیان شامل فارس، ترک، کرد، عرب، بلوچ، ترکمن و …است.

 ۲- از نظر ما نگاه امنیتی حاکمان به کردستان و سرکوب هر حرکت آزادی خواهانه با انگ تجزیه طلبی به شدت مردود می باشد و خواستار تصحیح این نگرش غلط می باشیم. البته نباید فراموش نمود که در شکل گیری چنین نگرشی برخی از گروههای فرصت طلب که در سالیان گذشته برای رسیدن به مقاصد خود به عملیات مسلحانه و اعمالی غیر انسانی متوسل شده اند نیز بی تقصیر نمی باشند .

 ۳- متاسفانه شاهد آن هستیم که برخی از حقوق اقوام ایرانی که در قانون اساسی هم به رسمیت شناخته شده و به صراحت ذکر گردیده است همچون آموزش زبان مادری زیر پا گذاشته می شود. ما ضمن به رسمیت شناختن این حق خواهان پایان دادن به محرومیت از آموزش زبان مادری در مدارس و مراکز آموزشی هستیم.

 ۴- ما معتقدیم که به کردها و سایر اقوام ایرانی باید امکان بسط و شکوفایی فرهنگ و سنت های خاص منطقه ای آن ها را داد و این امر را موجب تقویت همبستگی ملی ایرانیان می دانیم.

 ۵- از نظر ما دفاع از دموکراسی و حقوق بشر بدون توجه به مطالبات بر حق منطقه ای و بومی اقوام ایرانی ابتر و ناقص است و گمان می کنیم  برای شکستن دیوار بی اعتمادی میان فعالین قومی و سایر فعالان سیاسی- اجتماعی باید به طور جدی به کار فرهنگی پرداخت و با اقدامات زیر بنایی به شناخت دقیق تر و نگاه سالم تر دو طرف از خواسته ها و دغدغه های یکدیگر کمک نمود.

 ۶- توجه بیشتر دولت به توسعه اقتصادی مناطقی که در آن اقلیتهای قومی ساکن هستند و رفع برخی تبعیضهای خواسته و ناخواسته کمک موثری به حفظ وحدت ملی این سرزمین باستانی خواهد نمود .

 در پایان اعلام می نماییم  دفتر تحکیم وحدت خواهان تشکیل کمیته ای مستقل جهت بررسی علت مرگ های مشکوک اخیر در زندانهای ایران و مجازات عاملان احتمالی آنها است. همچنین نگرانی خود را نسبت به سلامت جانی سایر دانشجویان دربند ابراز می نماییم و خواهان آزادی هرچه سریعتر همه زندانیان دانشجو به خصوص سهراب کریمی، فرشاد دوستی پور، جواد علیزاده و محمد صالح ایومن هستیم و اعتقاد راسخ داریم که نسل جدید جوانان و دانشجویان کرد که به پیگیری مسالمت آمیز مطالبات خود در چارچوب تمامیت ارضی ایران مشغولند یاریگر اصلی ما در مسیر تلاش برای دموکراسی و حقوق بشر خواهند بود.

                                                                 دفتر تحکیم وحدت

       نمی دانم از کجا یک دانه شکلات به دست بچه ها رسید و آن را به عنوان هدیه تولد به من دادند. و من آنقدر آن شکلات را دوست داشتم که احساس می کردم بهترین هدیه تولدم در همه عمر را گرفته ام. حتی تا روز آخر آن را همراه داشتم و با خود به بیرون آوردم که البته در یک لحظه غفلت توسط برادرزاده ۳ ساله ام خورده شد!

       مرتضی! رفیق مهربان و دوست داشتنی من!

       نمی دانم امشب تولدت را در کدام سلول این خانه همه آزادیخواهان ایران "اوین" می گذرانی. نمی دانم آیا کسی هست که تولدت را به تو تبریک بگوید یا نه؟

       ولی خوب می دانم که این روزهای نکبت و بی همه چیز سرانجام خواهد گذشت و روزی ما همه با هم تولد آزادی را جشن خواهیم گرفت. پس تا آن روز پایدار و استوار بمان.

                                          تولدت مبارک!