آبان ماه 1381 در پی صدور حکم اعدام دکتر هاشم آغاجری دانشگاههای ایران روزهای گرم و سرشار از اعتراضی را پشت سر گذاشت تا زنده بودن جنبش دانشجویی را به رخ همه آنهایی بکشد که از پس فاجعه کوی دانشگاه و دخالتهای امنیتی در امور داخلی دفتر تحکیم وحدت بی صبرانه در انتظار خاموشی دانشجویان بودند.

به نظر می رسد که در میانه پاییز 86  و در آبان ماه سال جاری هم باید انتظار روزهای داغی را برای دانشجویان داشت. در سال تحصیلی جدید نه تنها کوچکترین بهبودی در رویکرد حذفی حاکمیت به فعالان منتقد دانشجویی مشاهده نشده است بلکه فشارهای قضایی و امنیتی و انضباطی روز به روز افزایش یافته است. انجمن اسلامی دانشگاه شهرکرد منحل شده و چندین تشکل دیگر در نوبت انحلال به سر می برند. بسیج دانشگاه خواجه نصیر در اقدامی بی شرمانه از احمدی نژاد می خواهد که با انجمن این دانشگاه برخورد کند و 3 دانشجوی دربند پلی تکنیک که زمانی حدود 5 ماه را تحت شدیدترین فشارهای جسمی و روحی در بند 209 زندان اوین سپری کرده اند شدیدترین احکام ممکن را از دادگاه دریافت می کنند.

داستان پلی تکنیکی ها امروز دیگر برای همه آشکار است. داستانی که از 20 آذر 85 کلید خورد. آن هنگام که محمود احمدی نژاد در پی اعتراضات دانشجویان این دانشگاه سرافکنده و با لبخندی مصنوعی در محاصره محافظان خود پلی تکنیک را ترک می کرد در ذهن اندک هواداران وی تنها یک چیز می گذشت: فکر انتقام!

چند ماهی گذشت تا فکر بکر انتشار نشریات جعلی برای زمینگیر کردن انجمن منتخب پلی تکنیک و در صورت امکان گسترش این پروژه به دفتر تحکیم وحدت و سایر انجمنها به ذهن جاعلان جاهل و تاریک اندیش رسید. اما این پروژه آنقدر خام و کوته فکرانه طراحی شده بود که از همان آغاز کوس رسوایی آن به آسمان بلند شد و حتی حامیان همیشگی اقتدارگرایان نیز از همراهی با آن سر باز زدند و تنها چند تشکل دانشجویی حکومت ساخته از آن حمایت کردند. شکست طراحان پروژه در دستیابی به اهداف اولیه چاره ای برای آنها باقی نگذاشت جز اینکه با اخذ اعترافات ساختگی هر چه سریعتر این پرونده را ختم به خیر کنند. اما این بار هم ایستادگی مردانه احسان منصوری، مجید توکلی و احمد قصابان آنها را ناکام گذاشت تا با زیر پا گذاشتن همه موازین حقوقی و با استناد به اعترافاتی که در دادگاه تکذیب شده بود احکام سنگین و ناعادلانه ای برای دانشجویان صادر شود.

آنها که آمده بودند تا انتقام انتقاد واعتراض دانشجویان به رییس دولت آزادترین کشور جهان! را از دانشجویان بی پناه بستانند، امروز می توانند سرمست از پیروزی ظاهری خود قهقهه های مستانه سر دهند که " کم نیاوردیم و روی منتقدان را کم کردیم!"

اما بهتر است که پیش از آن که پوزخندی حاکی از رضایت بزنند نگاهی گذرا به تاریخ این سرزمین بیندازند و بار دیگر سرنوشت ظالمان و جباران تاریخ را مرور کنند.